| Dane osobowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 1972, Gdynia |
| Zawód | artystka wizualna, malarka, fotografka, twórczyni wideo |
| Wykształcenie | |
| 1992–1995 | Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku |
| 1995–1997 | Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie — dyplom w pracowni Stefana Gierowskiego |
| 1998–2001 | Tokyo University of the Arts — stypendium rządu japońskiego |
| Najważniejsze wystawy i nagrody | |
| Wystawy | Double Happiness (2002), Free doom (2005), Back to garden (2011), I love you. Be good (2013), Ziemia rodzinna (2015), Cała Ziemia parkiem narodowym (2018), Ziółka, drzewka y chróściki (2024) |
| Nagrody | Nagroda Główna Fundacji Sztuki Polskiej ING (2018); Doroczna Nagroda Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, kategoria sztuk wizualnych (2024) |
Agnieszka Brzeżańska pracuje z wieloma mediami — od obrazów i rysunków po fotografie, filmy wideo i kolaże. W kolejnych latach do repertoaru dodała ceramikę, plecionki i tkaniny. Jej prace pojawiały się na licznych wystawach indywidualnych i zagranicznych, a artystka uczestniczyła między innymi w 10. Berlin Biennale w 2018 roku.
Życiorys i wykształcenie
W latach 1992–1995 studiowała na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Następnie przeniosła się do Warszawy, gdzie w 1997 roku obroniła dyplom w pracowni Stefana Gierowskiego na tamtejszej ASP. Po studiach otrzymała stypendium rządu japońskiego i w latach 1998–2001 kształciła się na Tokijskim Uniwersytecie Sztuki.
Okres spędzony w Tokio wpłynął na rozwój praktyki artystycznej i poszerzenie zainteresowań medialnych. Edukacja w Polsce i w Japonii ukształtowała podejście łączące tradycyjne techniki z eksperymentalnymi formami obrazu i materiału.
Tematyka i środki wyrazu
Artystka wykorzystuje obrazy, rysunki, zdjęcia, filmy wideo oraz kolaże, a w późniejszym okresie także ceramikę, plecionki i tkaniny. Inspiracje czerpie zarówno z nauk przyrodniczych — biologii i fizyki — jak i z różnych form duchowości, zielarstwa, szamanizmu czy parapsychologii. Estetyka jej prac często nawiązuje do kultury New Age, choć sama przyznaje, że nie przepada za tym trendem.
Wystawy, projekty i nagrody
W 2002 roku zaprezentowała projekt "Double Happiness", zajmujący się duchowością w codziennym życiu poza systemami religijnymi. W 2005 roku pokazała projekt "Free doom" poświęcony możliwemu końcowi świata związanemu z katastrofą ekologiczną i cywilizacyjną. Kolejne wystawy — między innymi "Back to garden" (2011), "I love you. Be good" (2013) i "Ziemia rodzinna" (2015) — poruszały relacje człowieka z naturą.
W 2018 roku uczestniczyła w 10. Berlin Biennale i przedstawiła przekrojowy projekt "Cała Ziemia parkiem narodowym". W tym samym roku otrzymała Nagrodę Główną Fundacji Sztuki Polskiej ING. W 2024 roku otrzymała Doroczną Nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w kategorii sztuk wizualnych.
Stach Szabłowski dostrzegał w jej propozycji artystycznej „matriarchalny, uduchowiony i etyczny porządek, równie wrażliwy na człowieka, jak i na to, co nie ludzkie”.
