| Dane | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Wojciech Charkin |
| Data urodzenia | 27 marca 1947 |
| Miejsce urodzenia | Gdynia |
| Data śmierci | 8 stycznia 2019 |
| Miejsce śmierci | Gdańsk |
| Zawód | dziennikarz, przewodnik turystyczny, wykładowca |
| Wykształcenie i praca | |
| Wykształcenie | Wydział Elektroniki Politechniki Gdańskiej (1972) |
| Zatrudnienie | Prace naukowo‑techniczne i biblioteka Politechniki Gdańskiej; redakcje lokalne |
| Aktywność społeczna | |
| Ruch | opozycja demokratyczna, NSZZ „Solidarność” |
| Organizacje | PTTK, Stowarzyszenie Güntera Grassa |
| Odznaczenia | |
| Wybrane | Srebrny Krzyż Zasługi; odznaki PTTK; Medal KEN |
Wojciech Charkin był zaangażowanym publicystą i działaczem społecznym z Pomorza. W czasie studiów pojawił się w wydarzeniach marcowych 1968 roku oraz w wydarzeniach grudniowych 1970 roku, a po uzyskaniu dyplomu pracował w instytucjach technicznych i naukowych Politechniki Gdańskiej.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w Gdyni w 1947 roku. W 1972 ukończył Wydział Elektroniki Politechniki Gdańskiej. Po studiach był młodszym instruktorem technicznym w Rejonowym Urzędzie Telekomunikacyjnym w Gdyni, a następnie pracował w Zakładzie Nauki o Pracy Instytutu Nauk Społecznych Politechniki Gdańskiej oraz w Bibliotece Głównej Politechniki Gdańskiej w latach 1984–2001.
Działalność opozycyjna i praca dziennikarska
W sierpniu 1980 roku uczestniczył w strajku w Stoczni Gdańskiej. W październiku 1980 ogólnopolskie pismo studenckie Politechnik opublikowało jego reportaż zatytułowany "Kiedy niemożliwe stało się możliwe". Współredagował także oświadczenie dziennikarzy przeciwko celowej dezinformacji o sytuacji na Wybrzeżu, znane jako "zeszyt Charkina".
Był członkiem Komisji Założycielskiej i Komisji Zakładowej „Solidarności” na Politechnice Gdańskiej. W okresie stanu wojennego kolportował podziemne wydawnictwa i współpracował z pismem „Solidarność” Regionu Gdańskiego. Po 1989 roku pracował jako redaktor Tygodnika Wyborczego i Tygodnika Gdańskiego, należał do Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich oraz zasiadał w radach nadzorczych wydawnictw i mediów lokalnych.
Zaangażowanie przewodnickie i działalność w PTTK
Od 1967 roku działał w Polskim Towarzystwie Turystyczno‑Krajoznawczym. Pełnił funkcje w oddziale gdańskim PTTK, był wiceprezesem Koła Przewodników Miejskich i Terenowych im. Franciszka Mamuszki w latach 2001–2005 oraz organizował i prowadził kursy przewodnickie. Był też wykładowcą na Wydziale Architektury i Wzornictwa Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku.
Odznaczenia i upamiętnienie
Otrzymał kilka odznaczeń za działalność społeczną i turystyczną, w tym Srebrny Krzyż Zasługi, odznaki PTTK w stopniu srebrnym i złotym oraz Medal Komisji Edukacji Narodowej. W 2009 został z rekomendacji Prawa i Sprawiedliwości mianowany wiceprzewodniczącym Rady Nadzorczej Radia Gdańsk, a przewodniczył jej w latach 2009–2011.
Zmarł 8 stycznia 2019 roku w Gdańsku. Został pochowany na Cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku (rejon V). Od marca 2019 jest patronem Akademii Przewodnickiej Europejskiego Centrum Solidarności.
